Ik ben zo trots als een pauw op mijn vader. Vandaar dat dit verhaal aan hem gewijd is. Mijn vader heeft namelijk vandaag de Spieren voor Spieren City Run van Hilversum gelopen. En dat niet zomaar; neen, hij liep de afstand van 5 kilometer in een tijd van 30 minuut 30. Daarmee heeft hij zijn persoonlijk record verbeterd. Al een hele tijd traint hij een paar keer per week in weer en wind. Bezweet maar voldaan ploft hij daarna altijd weer gezellig bij ons op de bank. Onder begeleiding van app-coach Evi (de enige vrouw naar wie hij luistert, grapt hij altijd) heeft hij langzaam maar zeker toegewerkt naar de enorme prestatie die hij vandaag heeft geleverd.
Al dat gehijg en gepuf is niet voor niets geweest. Collega’s en vrienden hebben hem gesponsord. Zo heeft mijn papa ruim 280 euro bijeengebracht voor de Stichting Spieren voor Spieren die zich inzet voor de ruim 20.000 kinderen in Nederland die aan een spierziekte lijden. Een nobele zaak! Bent u niet in de gelegenheid geweest dit jaar te doneren, geen nood! Mijn papa gaat vanaf morgen trainen voor de City Run 2014, ditmaal voor de 10 kilometer! Dan kunt u hem t.z.t. nog altijd een (financieel) hart onder de riem steken.
Ik heb mijn vader vooral moreel ondersteund vandaag. Mama, papa, Guus en ik zijn samen naar Hilversum afgereisd. Met de trein! Dat vonden mijn broertje en ik echt supergaaf, ook al duurde de hele reis maar vier minuten. We kregen bij aankomst een lekker ijsje van papa en mama. Toen was het tijd voor de warming-up van mijn vader. Op een podium bij het vertrekpunt waren een aantal dames in mooie gympakjes fanatiek bezig met enkele oefeningen uit te voeren op een snoeiharde beat. Samen met mijn vader ging ik helemaal uit mijn dak; hop, hop met die beentjes in de lucht!
Voordat het startschot te horen was, hebben we met z’n drieën een mooi plekje langs de hekken opgezocht en naar mijn vader gezwaaid toen hij voorbij kwam. Daarna zijn we vliegensvlug vertrokken richting de finish. Onderweg moest ik echter nog een grote plas en hebben we een mooie bloem voor mijn vader gekocht. Zo’n 100 meter voor de finish vonden we een plekje om te gaan staan. Daar ben ik op mijn moeder haar schouders geklommen. Ik ging helemaal op in het gejoel van de menigte, klapte als een gek in mijn handen en moedigde mijn vader aan met de leus: ” go papa, go papa!” Na een aantal minuten kwam hij al tevoorschijn en zwaaide ik trots naar hem: dat is nou mijn pa!!
Morgen neem ik zijn medaille mee naar school om mijn klasgenoten te laten zien wat een held mijn vader is. En ook het treinkaartje. Want dat was toch wel echt de kers op de taart!