Elke week ga ik met mijn vriendinnetje op de vrijdag naar de peuterdans in Soest. Zij in haar tutu, ik in mijn joggingbroek en Goofy T-shirt. We vinden het allebei geweldig om te dansen bij juf Marleen. We rennen, springen en dansen erop los. Toch zijn we allebei nog een beetje verlegen in de groep en moeten we altijd weer even wennen aan de andere kindjes. Gelukkig hebben wij elkaar nog.
Dat we elkaar soms echt hard nodig hebben, bleek vorige week wel. Mijn mama was aan de beurt om te rijden. Dit keer kwam ook de mama van mijn vriendinnetje mee. Dat was hartstikke leuk want normaal moet zij op vrijdag werken. Dan brengt de papa van mijn vriendinnetje ons om de week naar ons dansclubje. De auto zat dus aardig vol deze week. Gelukkig kon Guus thuis bij papa blijven. Galant als ik ben, had ik mijn eigen stoel ter beschikking gesteld aan mijn vriendinnetje. Ikzelf zat in Guus zijn stoel. Dat ging nog net!
Onze mama’s mochten zoals gewoonlijk het eerste kwartier nog in de les blijven maar werden daarna vriendelijk verzocht op de gang te wachten totdat we klaar waren. Ze moesten echter met grote spoed terug naar het huis van mijn vriendinnetje. Er was namelijk een mannetje voor het riool onaangekondigd langsgekomen. Krap een half uur hadden ze de tijd om van Soest naar Baarn en weer terug te rijden; dat werd dus sjesen! Mijn moeder is onmiddelijk weer teruggereden. Toch was zij niet snel genoeg; de les was inmiddels al voorbij en wij waren met z’n tweeen al aan de wandel gegaan door het grote gebouw waar wij les krijgen. Samen, een beetje bang, hand in hand! Gelukkig hebben we elkaar nog.