Zoals u weet, kan ik inmiddels al heel goed uit de voeten met mijn fietsje. Het ding gaat dan ook overal mee; naar de winkel en naar het ziekenhuis. Mijn moeder vervoert ‘m in de bakfiets zodat ik op de plaats van bestemming kleine afstanden kan oefenen. Vandaag is het prachtig weer en mijn moeder besluit een blokje om te gaan. Ik ga op de fiets; Guus zit in zijn Ferrari driewieler. Zoals gewoonlijk ben ik erg afgeleid door alles wat er om mij heen gebeurt. Zodanig dat ik met de regelmaat van de klok vergeet door te trappen of in het minst gunstige geval in de goot lig. Mijn moeder waarschuwt me geïrriteerd nadat ik voor de zoveelste keer tegen haar aan gefietst ben. Tevergeefs, want de eerstvolgende keer dat ik niet oplet, sta ik met mijn fiets midden op straat. Mijn moeder is wederom boos en spreekt de gewraakte woorden opnieuw uit. Witheet van woede schreeuw ik moeder de wijsneus aan; ” jij moet niet altijd zeggen.”