Het is tijd. De hoogste tijd! Aan het begin van de voorjaarsvakantie vier ik alweer mijn vierde verjaardag. Daarmee komt de dag dat ik voor een héél lange tijd naar de basisschool ga, alweer een stap dichterbij. Sinds eind januari mag ik twee keer per week op mijn nieuwe school een ochtend komen spelen. Zo kan ik wennen aan de andere kinderen, de nieuwe juffrouwen en een andere gang van zaken. Ik moet straks bijvoorbeeld elke dag naar school terwijl ik nu eenmaal per week naar de peuterspeelzaal ga en de rest van de week vrij ben om te doen en laten wat ik wil. Alleen dat al zal heel anders zijn.
Mijn vierde verjaardag mocht ik nog vóór de vakantie samen met mijn kameraadjes van peuterspeelzaal Dribbel vieren. Daar ga ik sinds mei 2011 elke week trouw heen. Juf Mary en juf Greetje hadden vandaag de troon voor mij klaargezet en de speelzaal mooi versierd. Zoals gewoonlijk brachten mijn moeder en Guus mij ’s ochtends naar Dribbel toe. Alleen vandaag gingen we met de auto omdat papa thuis aan het werk was. Dat had hij speciaal geregeld zodat hij aan het eind van de ochtend bij mijn afscheid kon zijn. Ook Guus zou van de partij zijn. Overigens hoeven mijn juffies de familie Everts niet lang te missen. Eind mei mag ook Guus komen spelen bij Dribbel. Hij kijkt er echt enorm naar uit!
We begonnen de dag zoals we dat elke dag doen. Dan pakken we onze stoeltjes, gaan we in een kringetje zitten en vertellen elkaar van onze belevenissen. Daarna mogen we lekker gaan spelen of gaan we tekenen of knutselen. Tussendoor vindt nog een educatief intermezzo plaats omdat we toch nog iets moeten opsteken van onze juffies. We leren dan bijvoorbeeld een leuk liedje of een versje. Al snel is het tijd voor het lekkers dat onze mama’s en papa’s in onze tasjes hebben meegegeven. Als het niet pijpenstelen regent, mogen we ook nog even buiten uitrazen. Dan kunnen we op de skelters en driewielers in het rond racen, tikkertje spelen of van de glijbaan afsjesen.
Eindelijk was het dan 11.00 uur. Papa, Guus en mama kwamen binnen met een grote mand vol cadeautjes. Bij afscheidnemen hoort natuurlijk ook een traktatie voor de achterblijvers. De juffen kregen een boekenbon waarmee ze een mooi boek kunnen uitzoeken voor de peuterspeelzaal. Ieder kindje kreeg van mij een leuk mini-boekje van Bobbibeer en een lekkere Dora-koek. Voordat het echter zover was, moesten de kindjes natuurlijk wel nog voor mij zingen. Op mijn hoofd stond een feestelijke kroon die de juffen voor mij gemaakt hadden. Juf Mary legde aan de andere kindjes uit dat dit de laatste keer is dat ik met ze heb gespeeld. Ik ben nu een grote jongen en ga naar de grote school. De anderen zijn nog klein en blijven nog een tijdje spelen op de peuterspeelzaal. Hun tijd komt ook nog wel!
Dag Dribbelaartjes! Dag lieve juf Greetje, dag juf Mary!
Bedankt voor de gezelligheid.
