Vandaag was het groot feest op mijn school. Vanaf volgende week dinsdag hebben we immers na ruim een eeuw weer een koning. Zoals bekend hangt Bea haar kroon aan de wilgen en gaat ze met pensioen, hier vlakbij in Lage Vuursche. Dat moet gevierd worden, zeker hier in Baarn dus. Niemand minder dan Bea, Max en Alex zelf waren vandaag aanwezig om ons kroningsfeest op te luisteren. Om ze te in stijl te kunnen ontvangen hebben we wekenlang met onze juffen geoefend om de liedjes Het is feest in Baarn en het Wilhelmus ten gehore te kunnen brengen. Dit heeft tot nu toe een aantal mooie, nieuw samengestelde liederen opgeleverd. Net zoals iedere doorsnee Nederlander ken ik de echte tekst van ons volkslied maar matig.
Ik was goed in de stemming ondanks twee dagen van gesnotter en diaree. Zo droeg ik een mooi oranje T-shirt met een stoere jeans eronder. Mijn beide wangen waren versierd met de nationale driekleur en op mijn hoofd prijkte een zelfgemaakt kroontje. Van verdere versiering zie ik in de regel af; ik ben immers geen kerstboom. Ook Guus had voor de gelegenheid een mooi versierde hoofdtooi op en ook zijn gezicht was voorzien van het toepasselijke rood-wit-blauw. Zelfs mijn moeder was geschminkt. Om maar niet uit de toon te vallen. Dit bontgekleurde gezelschap ging vervolgens per royale bakfiets richting school. Onderweg was veel koninklijk volk op de been; veel in roze gestoken prinsesjes en koningen met indrukwekkend lange mantels aan. De sfeer zat er al heel vroeg al heel goed in.
Op het schoolplein kwam ik meteen mijn beste vriend tegen die ook helemaal in stijl op de festiviteiten was afgekomen. We bleven nog even bij onze moeders hangen maar waren snel daarna verdwenen. Mijn broertje had zijn tuigje om, dus we konden mooi zelf paard en wagen spelen. Om half negen precies moesten wij echter acte de présence geven; de echte koets met daarin het koninklijk gezelschap stopte voor de school. Heel waardig schreed het gezelschap over de rode loper die speciaal voor de gelegenheid was uitgerold. De koningin nam plaats op haar troon; haar gevolg verzamelde zich om haar heen. Met een speech nam ze afscheid. Vraagt u niet wat ze heeft verteld; ik zat namelijk verstopt onder mijn moeder’s jurk. Daar zat ik uit schaamte omdat ik net mijn kleine broertje had gevloerd en getracht had hem als oorlogsbuit over de grond aan zijn tuigje voort te slepen. Mijn moeder was erg boos, vooral omdat net de (echte) burgemeester van Baarn kwam opdraven om Alex tot koning te benoemen. Het moment supreme, zeg maar. Gelukkig was het ceremoniële deel daarmee ook meteen ten einde.
De rest van de ochtend heb ik mij vooral beziggehouden met het uitvoeren van oudhollandse spelen. Op een feestdag als deze mag het koekhappen (bah!) en het uit een bak vissen van plastic eendjes (made in China) natuurlijk niet ontbreken. Ik heb me kostelijk geamuseerd tot het tijd was voor het groot staatsbanket op ons schoolplein. Lasagne met stokbrood werd op bordjes uitgeserveerd. De maaltijd werd begeleid door een beker oranje limonade. Met lange tanden heb ik uiteindelijk een beetje stokbrood gegeten. Echt een rotstreek van mijn moeder; ze weet immers dat ik niet op school wil eten en al zeker geen warme maaltijd. Ze verscheen pas ten tonele toen de bordjes waren afgeruimd. Ik weet zeker dat dit haar revanche was voor het incident met mijn broertje eerder die dag. Toch was ik maar wat blij dat ik eindelijk naar huis mocht. Voor het middagdeel stond nog een hoedjesparade gepland. Leuk voor de dames maar ik vond het wel welletjes na al dat koninklijk gedoe. Bovendien moest ik nog nieuw schoeisel gaan kopen. In de plaatselijke kinderschoenenwinkel heb ik een mooi paar sandalen uitgezocht; blauw met jawel, oranje accenten!