Thuis gaat de telefoon over. Mijn moeder neemt subiet op; het is mijn juf. Ze vertelt dat ik al de hele dag klaag over hoofdpijn. Ook de frisse wind buiten heeft daar na de lunch geen verandering in weten te brengen. Ik moet dus nu naar huis. Snel laadt mijn moeder de bakfiets vol. Dan trapt ze stevig door. Bij de school laadt ze mijn broertjes en zusje weer uit. Ik val mijn moeder zowat in de armen als ze de klas binnenkomt; ik ben blij dat ik weer naar huis mag.
Thuis haalt ze mijn hoofdkussen en mijn knuffels naar beneden. Op de bank ligt al een lekker warme deken op mij te wachten. Ze verzamelt de afstandbedieningen van TV en DVD-speler. Ik krijg nog iets lekkers te eten en drinken. Dan belt ze de logopedie voor vanmiddag af. De televisie mag nu aan. Het introliedje van mijn lievelingsserie speelt op volle toeren. Als een gek spring ik op en neer op de bank. Mijn hoofdpijn lijkt als sneeuw voor de zon verdwenen.
Een week later gaat de telefoon opnieuw. Ditmaal meldt zich juf A. aan de andere kant van de lijn. Mijn ene juf is ziek; de andere is niet in de gelegenheid om haar te vervangen. Dus mag juf A. ons vandaag entertainen. Ik heb al de hele dag zo’n ontzettende hoofdpijn. Ook ditmaal bood een fris briesje geen soelaas. Wederom laadt mijn moeder haar bakfiets vol en snelt naar school. Nog geen halfuur later schalt de muziek door de kamer en sta ik te swingen op de bank.
Die avond belt de moeder van vriendje D. Om de een of andere reden komt het onderwerp hoofdpijn aan bod. Moeder I. vertelt dat mijn vriendje D. een tijdje terug ook moest worden opgehaald. Eenmaal buiten had D. tegen zijn vader gezegd dat zijn plannetje was gelukt; hij had geen zin in school en had daarom hoofdpijn geveinsd. Uiteindelijk had de juf maar de telefoon ter hand genomen. Langzaam begint er bij mijn moeder een lichtje te branden.
De volgende dag brengt mijn moeder mij naar school. Juf A. informeert bezorgd naar mijn welzijn. Mijn moeder glimlacht en vertelt haar dat ik, eenmaal thuis, wonderbaarlijk snel genezen was. Dan drukt ze me stevig tegen haar aan. Met haar handen bedekt ze mijn oren. ” Waarschijnlijk”, vervolgt ze, ” wilde Pim gewoon even lekker thuis zijn.” Juf A. moet nu ook lachen. Toch een compliment aan mijn moeder, vindt ze, dat ik liever thuis ben dan op school.