Mijn broertje Guus is echt een mamakindje. Hij gaat graag met haar boodschappen doen of een eindje wandelen. Alleen mijn moeder mag hem ’s avonds in zijn bedje leggen. Het is te erg voor woorden. Mijn jongste broertje Bas maakt het nog bonter; hij zit de hele dag bij haar op schoot, waggelt achter haar aan en roept haar naam. Ik daarentegen ben echt een kind van mijn vader. Het is dus een ongelijke stand in huize Everts. De komst van mijn zusje heeft gelukkig voor een oplossing gezorgd. Het kan dus niet anders dan Noor een papakindje wordt, zo redeneer ik.