Sinds kort hangt er een klein donker wolkje boven mijn wekelijks bezoek aan de kinderopvang. Ik heb namelijk mijn “eigen” plaaggeest. We noemen hem maar even J. te B. Zo op het eerste gezicht lijkt-ie een hartstikke toffe knul. In werkelijkheid is het een kleine dondersteen. J. trekt namelijk aan mijn goudblonde lokken! Mijn juf zegt dat alle kindjes zo’n fase meemaken. Nou, dikke neus! Ik ga toch ook niet aan zijn haardos zitten. Niet dat er veel te trekken valt want zo’n mooie krullen als ik heb, heeft hij niet.
Nee, ik ben een heel lief en sociaal mannetje dat met alle liefde zijn speeltjes met andere kindjes deelt.
Regelmatig sta ik een van mijn Flappies af aan mama of papa zodat zij ook iets te knuffelen hebben. Met mijn vriendinnetje Annalisa wissel ik graag speentjes uit. Voor al die vriendelijkheid verwacht ik wel een beetje sympathie terug. Helaas pakt dit in de praktijk soms iets anders uit. Laatst was ik fijn met een kindje op het kinderdagverblijf aan het spelen, toen ik een speeltje van haar wilde lenen. Gewoon voor heel eventjes. De dame in kwestie werd echter heel handtastelijk; ze krabde me uit boosheid in het gezicht! Pfff……mijn vader heeft gelijk; vrouwen!!!!!!!