Ik ben een kind van mijn tijd. De mobiele telefoon van mijn moeder is mijn favoriete speeltje bij uitstek. De mogelijkheden van dit apparaat zijn dan ook eindeloos. Ik gebruik de telefoonfunctie bijvoorbeeld om mijn moeder te informeren dat ik vanuit mijn beste vriend richting huis vertrek. Verder maak ik vooral veel foto’s. Ik schiet bijvoorbeeld een prachtige reeks van mijn zusje wanneer ze de waterpokken heeft. Met gepaste trots presenteer ik mijn werk aan eenieder die het wil zien.
Met diezelfde mobiele telefoon maak ik ook graag filmpjes. Vaak leg ik de gewone dingen des levens vast. Zo af en toe instrueer ik mijn broertjes hoe ze een situatie iets interessanter, iets meer filmwaardig, kunnen maken. In ruil voor hun 30 seconds of fame werken ze maar al te graag mee. Mijn belangstelling voor het camerawerk blijft niet onopgemerkt. Mijn moeder geeft mij haar oude camera cadeau. Het ding stamt weliswaar uit het stenen tijdperk maar ik voel me toch een prof.
In de naburige stad A. blijkt een organisatie te zijn die trainingen geeft op filmgebied. Mijn moeder krijgt een flyer over hun zomerse activiteiten in handen. Helaas hebben de meeste workshops al plaats gehad. Wel ben ik op tijd voor een cursus tekenfilm inspreken. Ik vind de technische kant van het verhaal nogal zwaar op de hand liggen. Met de hulp van de cursusbegeleider lukt het me toch om een grappig filmpje over kabouters van mijn onmiskenbare stem te voorzien.
Na de vakantie start eindelijk de cursus film maken voor 8- tot 12- jarigen. Ik ben weliswaar pas 7 maar mijn enthousiasme en liefde voor het vak zijn doorslaggevend; ik mag dus meedoen! Drie lange vrijdagmiddagen buig ik me met mijn medecursisten over ons meesterwerk. We bedenken een verhaallijn, verzamelen diverse attributen en gaan op locatie met de camera aan de slag. Thuis houd ik mijn lippen stijf op elkaar; niemand mag weten waar mijn debuutfilm over gaat.
Vanavond schrijd ik met gepaste trots over de rode loper die uitgerold ligt voor theater De Lieve Vrouw in A. In mijn entourage bevinden zich mijn ouders en een veelvoud aan opa’s en oma’s. In de filmzaal krijg ik toch wel last van de zenuwen. Ik kruip bij mijn moeder op schoot. We bekijken de twee films van alle cursisten. Na afloop nemen we gezamenlijk het daverende applaus in ontvangst. Wellicht doe ik dit volgende jaar nog een keer; in Tuschinski bijvoorbeeld. Of Pathe.