Mama en ik zijn vandaag helemaal met de trein naar Leiden gegaan. Papa zou daar namelijk op ons wachten om samen naar de kapper te gaan. Hoe ik het vond? Nou, de eerste tien minuten vond ik wel okay. Het daaropvolgende uur was echt tenenkrommend. Voor mijn moeder dan. Van Bussum Zuid tot Amsterdam Centraal en van daar tot Leiden heb ik alleen maar lopen klieren. Ik wilde niet in de buggy blijven zitten en ik wilde al helemaal niet bij mama op schoot naar buiten kijken. Lopen en kruipen, dat wilde ik! En ja, dat gaat nu eenmaal moeilijk als de trein continue van links naar rechts slingert. Dat werd dus dikke tranen huilen! Mijn moeder slaakte dan ook een diepe zucht van opluchting toen we onze bestemming bereikt hadden.