Het is twee uur ‘s middags. U ziet het; ik kom net uit bed….haren in de war, speen nog in de mond. Het bed op de achtergrond is overigens niet het bedoelde bed. Daarin bivakkeert mijn broertje overdag. Gezellig zo midden in de woonkamer, tussen alle gezinsleden en kraamvisite in. Ik hoef u niet uit te leggen dat baby Guus de hele dag geen oog dicht doet.
De reden voor deze constructie is de verbouwing van ons huis. We hebben op het moment letterlijk geen dak meer boven onze hoofden. De komst van mijn broertje was direct aanleiding tot een grootscheepse uitbreiding van de eerste etage. Ook komt er nog een volwaardige tweede etage bij. Mijn ouders houden namelijk niet van het halve werk.
De timing van mijn ouders is overigens perfect. Precies een week na de geboorte van Guus zijn de heren timmerlieden aan de slag gegaan. Ik moet het mijn ouders nageven; van eventueel gejammer van Guus zal niemand last hebben.
Soms maak ik me wel zorgen om het welzijn van mijn broertje. De arme knaap weet immers niet wat er allemaal gebeurt. Aan de andere kant, hij weet waarschijnlijk ook niet beter dan dat de wereld bestaat uit gehamer en gezaag.
Als rasoptimist zie ik echter niets dan voordelen van deze verbouwing. Zo mag ik regelmatig logeren bij oma Joke en opa Tjerk op de camping. Samen met Guus natuurlijk want mijn ouders kunnen bij het klussen geen kwijlende en jankende baby gebruiken. Voor mij is het geen straf; het is hartstikke leuk om in de caravan te slapen en het terrein heeft veel vermaak te bieden zoals een zwembad en trampoline. Bovendien heb ik ook al een vriendinnetje gevonden voor tijdens mijn logeerpartijtjes.
Eenmaal thuisgekomen, hoef ik de camping overigens geen moment te missen. Wij kamperen thuis ook min of meer. Het luxe tuinhuis dat normaal dienst doet als hoofdkantoor van mijn vader, is in een heus slaapverblijf omgetoverd. Mijn vader en moeder slapen in de grote ruimte, baby Guus slaapt in zijn wagenbak naast mijn moeder en mijn bedje staat in het keukentje. Gezellig zo met zijn allen op een paar vierkante meter. Het zal straks wel even wennen zijn om weer in een normaal huis te wonen. Over mijn broertjes ongeluk maar te zwijgen; Guus is straks voor het eerst in zijn leven echt helemaal alleen!