Geloof het of niet…..deze beauty queen is mijn mama! Ik heb me laten vertellen dat mijn mama voor mijn komst nooit zonder make-up of tot in de puntjes gestyled haar de straat op ging. Zelfs in de laatste dagen van de zwangerschap weigerde ze in een jogging broek naar buiten te gaan. Ze trok gewoon […]
Heerlijk zo’n avondritueel. Mama en papa trekken mij een pyjamaatje aan. Vervolgens krijg ik nog iets lekkers te drinken en tenslotte geven mijn ouders mij nog een welterustenkusje. Dan doe ik mijn oogjes dicht. Als je me zoekt; ik ben vertrokken naar dromenland.
Er is werkelijk niets leukers dan knoeien met een fruithapje. Ik was dan ook door het dolle heen toen papa mij voor het eerst de geprakte banaan-appel-aardbei combinatie voerde. Enthousiast greep ik ieder keer de lepel vast. En mijn vieze handjes? Laat ik het zo zeggen; de bekleding van mijn wipper is niet meer stralend limoentjesgroen.
Gisteren heeft mijn mama haar eerste moederdag gevierd. Ze had een heel groot feest gepland; al mijn oma’s en mijn peettante zouden komen. Papa had hele karrenvrachten boodschappen gehaald om de gasten van een lekker hapje en drankje te kunnen voorzien. En ik zelf had voor een heel mooi cadeautje gezorgd om mijn mama eens
Gisteren was zo’n dag die ik het liefst zo snel mogelijk weer vergeet. Ik voelde me namelijk helemaal niet top. De thermometer wees 38,5 graden aan, ik had pijn in mijn buikje en sputterde tegen bij het drinken van de fles.
Mijn papa en mama waren bovendien erg ongerust dat ik niet meer zo levendig en nieuwsgierig als normaal was. Daarom hebben ze de huisartsenpost van het ziekenhuis in Blaricum gebeld. De dokter wilde mij graag zien.
De dokter was een erg aardige mevrouw. Ze had allerlei interessante voorwerpen waarmee ze me onderzocht. De stethoscoop was gelukkig niet al te koud. Je hoort wel eens van die verhalen….brrrrr. Met een klein lampje keek ze vervolgens in mijn oren. Ik kon het echter niet waarderen dat ze met datzelfde lampje en een spatel in mijn mond zat. Dat heb ik haar ook laten merken.
De spoedeisende hulp was onze volgende halte. Aangezien ik nog geen drie maanden oud ben, wilde de kinderarts mij ook nog zien. Dat schijnt een of andere regel te zijn. Ook hier trof ik het. Twee aardige dames die mij onderzochten. Weer moesten mijn kleren uit. Als je het mij vraagt, willen al die vrouwen gewoon mijn sixpac bewonderen die zich onder mijn melkbuik bevindt.
Vandaag heb ik feest. Mijn oma Ria wordt namelijk 62 jaar! Hihi…oud zeg. Ik ben net 11 weken op deze wereld. Mijn mama had voor deze speciale gelegenheid een mooie feestmuts voor mij gemaakt. Helaas ben ik niet in een opperbeste stemming. Gisteren ben ik namelijk voor het eerst naar het kinderdagverblijf gegaan. Leuke meiden
Ik val in herhaling; een huilende moeder die afscheid van me neemt. Lijdzaam onderga ik het ritueel opnieuw. Dan is ze weg en kan ik relaxen; terwijl de juf mij lekker knuffelt, kijk ik toe hoe de andere kindjes spelen. Ja, ik denk dat ik hieraan wel kan wennen.
Kinderdagverblijf Meer lezen »
Huilend nam ze afscheid van mij en papa. Tien keer kuste ze me op mijn voorhoofd. Honderd keer zei ze dat ze ontzettend veel van mij houdt. Duizend keer aaide ze over mijn bolletje. Het is goed zo. Dááááág mam!
Mama gaat voor het eerst zonder mij op stap! Meer lezen »
Nou was ik al een voorbeeldkind wat doorslapen betreft. Vanaf het moment dat ik geboren ben, sliep ik tot vier uur, half vijf door. Dan had ik echt wel honger. Sinds deze dag wek ik mijn ouders pas rond zes uur, half zeven. Niet omdat ik dan honger heb maar omdat ik vind dat ze genoeg nachtrust hebben gehad.
Al weken gingen mijn ouders compleet uit hun dak bij elke stuiptrekking die maar enigszins op een lach van mij leek. Toch lachte ik pas voor het eerst echt toen ik precies één kalendermaand oud was.