Nu het nog kan, zijn wij vrij regelmatig in de Pekingtuin te vinden. Guus kan hier veilig en rustig oefenen met lopen en ik speel het liefste met de steenjes van het kiezelpad. De bagagetas van mijn loopfiets is dan ook tot de rand toe gevuld. Thuisgekomen strooi ik ze het liefste in het rond. Mijn moeder waarschuwt me dat Guus ze zonder nadenken in zijn mond stopt. Dan stikt hij misschien en heb ik geen broertje meer, voegt ze nog toe. Laconiek vraag ik haar; ” moet ik dan nieuwe steentjes halen in Pekingtuin?”