Oorlogswond
Gisteren was zo’n dag die ik het liefst zo snel mogelijk weer vergeet. Ik voelde me namelijk helemaal niet top. De thermometer wees 38,5 graden aan, ik had pijn in mijn buikje en sputterde tegen bij het drinken van de fles.
Mijn papa en mama waren bovendien erg ongerust dat ik niet meer zo levendig en nieuwsgierig als normaal was. Daarom hebben ze de huisartsenpost van het ziekenhuis in Blaricum gebeld. De dokter wilde mij graag zien.
De dokter was een erg aardige mevrouw. Ze had allerlei interessante voorwerpen waarmee ze me onderzocht. De stethoscoop was gelukkig niet al te koud. Je hoort wel eens van die verhalen….brrrrr. Met een klein lampje keek ze vervolgens in mijn oren. Ik kon het echter niet waarderen dat ze met datzelfde lampje en een spatel in mijn mond zat. Dat heb ik haar ook laten merken.
De spoedeisende hulp was onze volgende halte. Aangezien ik nog geen drie maanden oud ben, wilde de kinderarts mij ook nog zien. Dat schijnt een of andere regel te zijn. Ook hier trof ik het. Twee aardige dames die mij onderzochten. Weer moesten mijn kleren uit. Als je het mij vraagt, willen al die vrouwen gewoon mijn sixpac bewonderen die zich onder mijn melkbuik bevindt.