mijlpalen

Ik kon het natuurlijk al een klein beetje maar vandaag heb ik voor het eerst zelf mijn fles vastgehouden tijdens het drinken. Het enige wat mijn ouders nog moeten doen is de melk klaarmaken. De rest kan ik dus zelf wel.

*rollerdebol* beentjes optrekken, ze met alle kracht naar links trekken  en doordraaien op mijn buik. Daarna weet ik het even niet meer..hihi.

Ik heb inmiddels mijn voetjes ontdekt. Nu ik nog zo lenig ben, proef ik af en toe of mijn teentjes nog wel baby-lekker zijn. Laat ik nu bij een van die gelegenheden op mijn rechterzij zijn gerold. Per ongeluk maar toch de allereerste keer dat ik uit eigen beweging op mijn zij lag.

Heerlijk zo’n avondritueel. Mama en papa trekken mij een pyjamaatje aan. Vervolgens krijg ik nog iets lekkers te drinken en tenslotte geven mijn ouders mij nog een welterustenkusje. Dan doe ik mijn oogjes dicht. Als je me zoekt; ik ben vertrokken naar dromenland.

Er is werkelijk niets leukers dan knoeien met een fruithapje. Ik was dan ook door het dolle heen toen papa mij voor het eerst de geprakte banaan-appel-aardbei combinatie voerde. Enthousiast greep ik ieder keer de lepel vast. En mijn vieze handjes? Laat ik het zo zeggen; de bekleding van mijn wipper is niet meer stralend limoentjesgroen.

Ik val in herhaling; een huilende moeder die afscheid van me neemt. Lijdzaam onderga ik het ritueel opnieuw. Dan is ze weg en kan ik relaxen; terwijl de juf mij lekker knuffelt, kijk ik toe hoe de andere kindjes spelen. Ja, ik denk dat ik hieraan wel kan wennen.

Huilend nam ze afscheid van mij en papa. Tien keer kuste ze me op mijn voorhoofd. Honderd keer zei ze dat ze ontzettend veel van mij houdt. Duizend keer aaide ze over mijn bolletje. Het is goed zo. Dááááág mam!

Nou was ik al een voorbeeldkind wat doorslapen betreft. Vanaf het moment dat ik geboren ben, sliep ik tot vier uur, half vijf door. Dan had ik echt wel honger. Sinds deze dag wek ik mijn ouders pas rond zes uur, half zeven. Niet omdat ik dan honger heb maar omdat ik vind dat ze genoeg nachtrust hebben gehad.

Al weken gingen mijn ouders compleet uit hun dak bij elke stuiptrekking die maar enigszins op een lach van mij leek. Toch lachte ik pas voor het eerst echt toen ik precies één kalendermaand oud was.

Helemaal vertederd stonden ze over mijn bedje gebogen. Het flitste voor mijn ogen, de camera stond op mij gericht. Een hoop ge-ohhhh ge-ahhhh. En ik wilde alleen maar zeggen dat ik honger had…..