Zoals u inmiddels weet, zit er een baby in de buik van mama. Vorige week donderdag waren we bij de echoscopiste. De mevrouw in kwestie heeft voor mijn ouders nagekeken of deze baby geen productiefouten of andere mankementen vertoont. Daarvan was geen sprake, maar dit terzijde. Ze had in haar praktijk een hele grote TV staan. Daarop was een verschijning waar te nemen die voor de spruit moet doorgaan. Een klein moment van mijn kostbare tijd heb ik eraan gespendeerd. De tafel met speelgoed in diezelfde praktijk eiste echter meer aandacht op.
Een week later zit ik met mama op de bank. We praten -alweer- over de baby. Ik wil mama haar buik nog wel eens zien. Met gebalde vuist beweeg ik over haar buik. ” Kijk maar naar de TV”, zeg ik tegen mijn moeder, “dan kun je de baby zien.”