Als baby’tje ging ik al met mijn moeder mee naar de tandarts. Ik lag dan lekker in mijn wagentje te slapen. Toen ik een dreumes was, zat ik ernaast in mijn wagentje en keek geïnteresseerd toe. Vandaag mocht ik zelf in de grote stoel van mevrouw de Tandarts liggen. Ik had er eerst niet zo veel zin in. Logisch ook; de vorige keer dat iemand in mijn mond keek, gingen mijn amandelen eruit. Dat deed zeer. Toch heb ik me door mijn moeder laten overhalen. De tandarts was tevreden; alle tanden die er moeten zijn, zijn er ook. Ook staan ze op voldoende afstand van elkaar. Alleen mijn veelvuldig gelurk aan de speen, stuitte op kritiek. Ik moet er dan ook zo snel mogelijk vanaf. Mijn ouders maken zich op voor ” het grote gevecht”. Deze vakantie zijn we nog saampjes, mijn speen en ik. Daarna verdwijnt hij dus in de prullenbak.