Het verschil tussen een kleuterklas en groep 3 is immens. Elke dag werk ik mij in het zweet op school. Ik leer lezen en schrijven. Ik maak optelsommen en lees in stilte een boekje. Het aantal speelmomenten op een dag in de buitenlucht is drastisch naar beneden bijgesteld. Iedereen heeft een vaste plek in de klas, een bureautje waaraan hij werkt. De dagelijkse routine in groep 3 geeft mij de broodnodige rust.
Daarentegen is ook de onschuld, de onbevangenheid van Pim Everts in de kleuterklas achtergebleven. Tot voor kort was mijn enige bron van zorg mijn voorliefde voor de kleur roze. Voor jongens is het not done; vriend S. vindt dat die kleur toch echt iets voor meiden is. Ik speel het spelletje met hem mee. Thuis grijp ik wel vaak naar de roze stift. Van mijn broertjes en moeder krijg ik geen commentaar; ik mag zijn wie ik ben.
Op school, in groep 3, liggen de zaken toch ietwat gecompliceerder. De juf geeft elke week een andere leerling een box mee. Daarin mag je een vijftal zaken verzamelen die veel voor je betekenen. In de klas mag je daar kort iets over vertellen. Dit ritueel is bedoeld om de kinderen met elkaar kennis te laten maken. We zijn tenslotte een samenstelling van 3 kleuterklassen. Al weken kijk ik met smart uit naar “mijn moment”.
Mijn moeder helpt me vandaag met de box. Ik haal allerlei items uit de kast. Ze merkt op dat ik nooit in dit boek kijk. Beter kan ik het Sinterklaasboek meenemen waar ik zo van geniet. Ik krijg een woedeaanval. ” De kinderen in de klas lachen mij uit,” zeg ik met tranen in mijn ogen. Het probleem waarmee ik worstel is mijn moeder duidelijk. Tijd voor een serieus moeder-zoon gesprekje over de dingen des levens.
Dan is mijn moment. Ik laat eerst de mobiele telefoon van mijn moeder zien. Ik gebruik graag de camera om korte filmpjes te maken. Mijn moeder doet er toch niets mee. Dan show ik met trots het boek; Sinterklaas is tof en brengt veel cadeautjes mee. Van de juf mag ik het weer meenemen als Sinterklaas in het land is. Ze zal ons voorlezen, belooft ze. Flappie ligt thuis in mijn bed; er zijn grenzen.