Baalt u ook zo van de regen? Nou, ik kan u zeggen dat ik dubbel zo hard baal als u. Ik ben nu eenmaal een buitenkind. Het liefste rijd ik met mijn loopfiets de mensen van de sokken af in het dorp of ga ik met mama boodschappen doen in de bakfiets. Biij voorkeur rijd ik dan cabrio maar als het regent, wordt het al snel zo’n zootje. Het is gewoon vreselijk dat ik nu weer binnen moet zitten. Het overgrote deel van de dag kijk ik TV, wat op buiten zijn na mijn grote hobby is.
De grootste frustratie zit ‘m toch wel in het feit dat mijn vader net voor de regenbuien van afgelopen week, klaar was met de tuin op orde te brengen. Hij heeft hard gewerkt om het een beetje kindvriendelijk te krijgen. Speciaal voor mij en Guus heeft hij een hoek gecreëerd waarin we lekker kunnen spelen. De stenen tegels zijn vervangen door rubberen exemplaren. Dat valt toch een stuk lekkerder mocht ik van de schommel kukelen. Die schommel hebben we overigens van onze oud-buurman Patrick gekregen. Samen met mijn broertje zit ik er graag op; hij in een stoeltje, ik op de grote kinderschommel. Ook het speelhuisje van opa Tjerk en oma Joke heeft inmiddels weer een plekje gekregen. Naast de zandbak om precies te zijn. Die heeft mijn papa voor mij gekocht. Voor mij alleen, zo blijkt. Guus houdt namelijk niet van zand. En al helemaal niet van gras. Dat heeft hij waarschijnlijk van mijn vader. Vandaar dat onze tuin helemaal bestraat is!
De bamboe is uit onze tuin verwijderd om plaats te maken voor al die speeltoestellen. Toch heeft mijn vader gezorgd voor een beetje groen. In een hoek achter de schommel staat een frambozenplant waarvan mijn vader hoopt dat-ie lekker gaat uitlopen en zo de kale muur van onze buren enigzins bedekt. In een grote bak heeft hij aardbeienplanten gezet. Niet dat ik ze eet maar ik vind het maar wat interessant. Iedere dag ga ik kijken of de vruchten al rood zijn. Zolang ze nog groen zijn, kunnen ze niet gegeten worden. Dus ga ik met iedere rood wordende aarbei volledig uit mijn dak. Lijkt me toch zo leuk voor mijn ouders als ze iets voor op hun beschuit hebben.
Ik wacht dus op betere tijden, weertechnisch gezien. Toch heb ik niet zo’n haast. Komend weekend krijg ik het nog druk; peuterdans, feest op de peuterspeelzaal want die bestaat 20 jaar en de verjaardag van een buurmeisje. Maandag word ik aan mijn amandelen geholpen. Daarna heb ik hoogstwaarschijnlijk toch niet zo’n zin in buitenspelen. Ik lig dan op de bank, mocht u me zoeken. Voor de TV, op mijn mama d’r schoot, met in elke hand een ijsje. Mijn broer wordt de eerste twee dagen elders ondergebracht zodat ik even kan bijkomen. Ik ben de afgelopen dagen hard bezig geweest mezelf voor te bereiden op mijn eerste operatie. Doktertje spelen, ijsjes voorproeven, veel huilen en jammeren. Ik ben er klaar voor. Mocht u me nog succes willen wensen, dan kan dit telefonisch nog tot zondag 19.00 uur. Daarna ga ik naar bed omdat ik al vroeg in het ziekenhuis moet zijn de volgende dag. Nuchter….zonder pap als ontbijt. De dag begint al niet veelbelovend.
U hoort na afloop wel hoe het is geweest.