Het jaar 2009 loopt alweer op z’n eind. Voor mij en mijn papa en mama was het een bewogen jaar. Sinds midden februari vul ik het huis vooral met verblijde praatjes, luid schatergelach en af en toe boos en verdrietig gejammer. De afgelopen maanden ben ik druk bezig geweest de wereld te ontdekken.Zo heb ik geleerd dat je met de volumeknop op de radio het geluid oorverdovend hard kan zetten. Mocht je dit willen natuurlijk.
Ook heb ik een aantal handige trucjes geleerd. Als ik ‘s nachts bijvoorbeeld niet kan slapen en me eenzaam voel, zet ik een luide keel op. Gegarandeerd dat ik me daarna niet meer in mijn eentje hoef te vervelen. Handig is ook dat ik op mijn knietjes kan zitten aan de salontafel. Zo kan ik mooi overal bij……
Het hoogtepunt van mijn ontwikkeling bereikte ik vorige week; eindelijk kan ik kruipen! Met een noodtempo dender ik de kamer rond. Ik hang in de gordijnen en verstop me onder de tafel. Mooier had ik het jaar niet kunnen afsluiten!
Vooruitgang, zo leert de ervaring, komt echter stapje voor stapje. Het is geen vloeiende opwaartse lijn. Anders gezegd; ik ben het even zat om een grote jongen te zijn. Ik zal het maar eerlijk bekennen: ik ben weer aan de fles. Néé, niet aan de whiskyfles maar aan de melkfles! Gezellig zit ik bij mama of papa op schoot en drink lekker relax mijn papje of drink op. Overigens houd ik wel zelf de fles vast. Ja kom zeg, zoveel stapjes achteruit zijn het nu ook weer niet.
Voor nu wens ik u, ook namens papa en mama, hele fijne feestdagen en veel geluk, liefde en een goede gezondheid voor 2010!