Gelukkig heb ik het -voor mij- zwaarste gedeelte van de babytijd al gehad. Het gelurk aan flessen hoeft niet meer voor mij; ik drink nu gewoon uit een grote mensenbeker. En het liefst is die beker gevuld met echte koemelk en niet met die rare opvolgmelk. Dat is echt zó voor kleine baby’tjes!
Eten uit potjes wil ik al helemaal niet meer. Mama en papa hebben zelf natuurlijk heerlijk vers eten waarvan ik ook mee wil genieten. Mijn voorkeur gaat uit naar patat en frikadel, Griekse Kofta of een heerlijke Spaanse paella (in die volgorde). Nee, ik ben niet vies van een bordje over de grens eten. In de middag eet ik overigens met mama en papa graag een heerlijke boterham mee.
Liggen op mijn speelkleed of in de wandelwagen is, zoals trouwe bezoekers van mijn site weten, totaal niet meer aan de orde. Ik ben voorzien van twee goed gevulde kussentjes aan de achterkant. Daarop kan ik heerlijk door de kamer schuiven. Sinds ik ontdekt heb dat dat een efficiënte manier van verplaatsen is, is niets in de kamer meer veilig voor mij. Zo zat ik laatst aan de radio te knoeien omdat het geluid dat het ding produceerde, absoluut niet bij mij in de smaak viel. Mijn mama tilde me toen op en zette me pas weer op grote afstand van de radio neer. Vervolgens haalde ik maar een boekje van de salontafel af om weer een beetje bij te lezen. Maar mijn papa had het weer snel afgepakt en ergens neergelegd waar ik niet nog niet aankan.
Zucht….dat kontschuiven gaat alleen zo langzaam! Ik kan gewoon niet wachten totdat ik zelf kan lopen en echt alles kan doen wat ik wil.