Sinds mijn debuut in het plaatselijke theater afgelopen zomer ben ik een veelgevraagd acteur. Mijn eerste opdracht valt rauw op mijn dak als ik weer thuiskom van een korte logeerpartij bij mijn oma’s. In de auto op weg naar een oud klooster in A. nuttig ik mijn lunch. Volstrekt onnodig, blijkt achteraf. Op de set staan bakken met chips en snoep op mij te wachten. Een leuke dame entertaint de troep jonge honden. Dat is wel hard nodig aangezien we urenlang moeten wachten op ons moment.
Voor mijn tweede opdracht reis ik met mijn vader af naar het Muiderslot. Ik fungeer als gast op een kinderfeestje. Voor een bedrijf in feestartikelen nemen we namelijk een promotiefilmpje op. Het kost mij geen enkele moeite om mij in de rol in te leven. Een dame schminkt mij als een levensechte tijger. Aan een lange tafel knutsel ik vervolgens met andere kinderen een kunstwerk in elkaar. Wederom zorgt men goed voor mijn innerlijke mens. Tevreden keer ik daarna huiswaarts.
Dan volgt de spreekwoordelijke kers op de taart. Mijn agente belt mij dat ik met mijn hoofd op televisie mag. Niemand minder dan P. de L. zoekt namelijk een aantal kinderen voor zijn zaterdagavondshow. Samen met twee cabaretiers verzorgen we een muzikale parodie op een trending topic. In eerste instantie zie ik het optreden niet zo zitten. Oma Teun viert juist dan haar verjaardag. Ze staat mij telefonisch bij. De kans om een BN’er te worden, mag ik niet laten lopen.
In de studio ontmoet ik mijn collega’s voor die dag. Ze komen van een lokale theaterschool. Met de muzikanten oefenen we ons lied. De ster van de show komt ons ook nog even een handje geven. Voor een selfie met hem is echter geen tijd. We moeten ons klaarmaken voor de opnames. Na afloop overhandigt een mevrouw mij een enveloppe met mijn allereerste salaris. Welgeteld zijn het 35 euro. Daarvan moet ik nog wel 20% afstaan aan mijn agente voor haar werkzaamheden.
Het jaar sluit ik af met twee opdrachten van een aantal studenten van de Filmacademie en de Hogeschool van A. Ik laat daarvoor wel verstek gaan bij mijn theaterlessen. Mijn juf begrijpt gelukkig dat ik hard aan mijn toekomst werk. Met de trein reis ik af naar onze hoofdstad. Mijn inzet voor dit werk is onbetaalbaar en blijft helaas ook daadwerkelijk onbetaald. Het is duidelijk; van de publieke word ik niet rijk. Het wordt dus hoog tijd om mijn geluk in Hollywood te beproeven.