Op mijn tweede verjaardag geef ik mijn eerste grote show. In het publiek zitten mijn oma’s en ouders. In de coulissen staat de gele bus van een bekende Amerikaanse speelgoedfabrikant. Ik trap ‘m op zijn staart en hij speelt een aanstekelijk deuntje. Vrolijk stuiter ik in het rond en klap in mijn handjes. Dan stopt de muziek. Mijn fans willen echter meer. Ik zet de muziek weer aan en doe mijn ding. En nog een keer. En nog een keer. Mijn moeder weet inmiddels wat haar te doen staat.
Zodra mijn overgang naar groep 3 zeker is, neemt mijn moeder mij mee naar het lokale theater. Ze heeft de ultieme, wekelijkse bezigheid voor mij gevonden. Met frisse tegenzin hobbel ik achter haar aan. Ik hou namelijk niet zo van het verplichte karakter van dit soort clubjes. De artistiek leider ontfermt zich gelukkig meteen over mij. Na een uur keert mijn moeder terug en vraagt naar mijn bevindingen. Ik ben helemaal om en kan niet wachten tot het nieuwe theaterseizoen begint.
Trouw ga ik elke week naar mijn toneelklas. We zijn met 6 kinderen, de helft daarvan zijn jongens. Toevallig zitten A. en G. bij mij op school. We werken aan het veinzen van emoties zoals blij en verdrietig zijn. Ondertussen zijn we ook nog sportief bezig; we rennen en springen in het rond. Aan het eind van de les mogen mijn geliefden kijken naar mijn artistieke vorderingen. Mijn broertjes vinden het prachtig en laten juf M. zien dat wij uit een cultureel goed ontwikkeld nest komen.
Aan het einde van het seizoen volgt de grote finale. Onze voorstelling draagt de naam ” Op zolder”. We spelen verstoppertje en belanden op de bovenetage van een denkbeeldige huis. Daar vinden we een kist met oude kleren en speelgoed. Ik geniet van mijn moment in de spotlights. En passant moet ik ook nog gebruik maken van mijn improvisatiekunsten. Na afloop spreekt een mevrouw uit het publiek mijn vader aan. Ze runt een talentenbureau en ziet in mij wel een ruwe diamant.
Een maand later volgt mijn allereerste opdracht. Op een locatie in A. vinden de opnames plaats voor een jeugdserie. Keurig op tijd meld ik mij. Helaas gooit de regen roet in het eten; de regisseur loopt flink achter op schema. Ik speel met de andere kinderen in de tussentijd. Verder doe ik me tegoed aan alle lekkernijen die op tafel staan. Dan ben ik eindelijk aan de beurt. Voor mijn 10 seconds of fame heb ik in het totaal vijf uur moeten wachten. Een klein offer voor mijn televisiedebuut!