Jarenlang heb ik mijn ouders een rad voor de ogen kunnen draaien. Natuurlijk hebben ze altijd zo hun vermoedens gehad. Hard maken konden ze het echter niet. Nu ben ik toch eindelijk door de mand gevallen. Ik hoor u zichzelf al afvragen waarover ik het heb; nu, ik ben een luie donder. Als baby was ik al te beroerd om mijn eigen fles vast te houden. Ter verdediging, ik zag geen toegevoegde waarde van mezelf voederen. Ouders heb je toch niet voor de lol. Zij wilden mij zo graag hebben, laat ze dan ook maar voor mij zorgen. Misschien denken ze dan de volgende keer wel twee keer na voordat ze aan kinderen beginnen.
Zo zijn er natuurlijk talloze akkefietjes geweest de afgelopen jaren. Begin dit jaar kochten mijn ouders een gaaf potje van Cars. Ik ben gek op auto’s! Het allerleukste was dat bij het overhalen van de spoelhendel, de motor van een auto te horen was. Op volle toeren! De hele dag heb ik ernaar gekeken en duizendmaal heb ik de hendel overgehaald. Alleen echt plassen erop was teveel gevraagd. Mijn moeder wilde graag dat ik zindelijk werd. Hier moeten we dus even een onderscheid maken tussen wat zij wil en wat ik wil. Zonder luier door het leven gaan, had niet zo mijn prioriteit. Het was eigenlijk wel makkelijk zo; ik kon elk moment mijn behoefte doen en liet iemand anders de troep opruimen. Let wel, ik kon wel degelijk op het potje gaan want als mijn moeder niet keek, deed ik zo nu en dan een plasje op de autopot. Maar alleen als ik er écht zin in had. Toen had ze me al bijna door….bijna!
Oma Joke is helaas niet zo’n watje als mijn moeder is. Terwijl laatstgenoemde lag te creperen van de keelpijn, sprong ik lekker op en neer op de megatrampoline bij oma en opa op de camping. Ik vind het heerlijk om poedelnaakt te lopen. Geen luier die me in de weg zit; geen luier die mijn behoeftes opvangt. Voor oma een prima gelegenheid om me dan maar meteen op de pot te zetten als het moment van ontlading daar was. Drie dagen later levert ze me bij mijn moeder af, helemaal zindelijk. Ik zet het op een huilen als ik thuis ben; ik wil mijn luier!!! Mijn moeder twijfelt een seconde maar is op slag onverbiddelijk. Na een half uur geef ik het op. Life goes on…..zonder luier!
Mijn laatste actie heeft mij echter de das omgedaan. Al jarenlang staat er een gave driewieler in de schuur. Een heuse ferrari is het. Jarenlang ook heb ik me laten duwen; de duwstang zit er immers niet voor de lol op. Mijn ouders hebben mij wel honderd keer uitgelegd hoe ik zelf vooruit zou kunnen komen. Toch weigerde ik pertinent. Het lag niet trouwens niet aan mijn ouders of de driewieler in kwestie. Ook op de peuterspeelzaal maakte ik geen gebruik van de trappers. Met mijn voeten zorgde ik wel dat ik meters kon maken. Het leek wel alsof ik de link tussen de trappers en de voorwaartse beweging niet kon maken.
Tot…..mijn vriendinnetje van de week haar mooie roze prinsessenfiets kwam showen. Die moest ik natuurlijk uitproberen! De grap wil alleen dat wij allebei niet aan de trappers kunnen komen; de fiets is gewoon nog iets te groot. Zolang heeft mijn vriendinnetje een blauw-groene fietsje met zijwieltjes tot haar beschikking. Nu wil het geval dat zij van de week op vakantie gaat en dus geen fietsje nodig heeft. Haar moeder vond het wel een goed idee om ‘m daarom maar bij ons te laten staan. Mijn moeder zei nog dat het geen zin had, dat ik toch niet kon fietsen. Ze wist alleen niet of ik het gewoonweg niet kon of te lui om te trappen was, zei ze schamper tegen wellicht mijn toekomstige schoonmoeder. Hmmmm…………ik zal haar leren; vandaag ben ik op het fietsje gestapt en zo weggefietst!