Met veel pijn en moeite is het dan toch eindelijk gelukt: ik kan fietsen op mijn supergave Diego-fiets zonder zijwieltjes! Nu hoeft u niet meteen medelijden te krijgen met mijn persoontje. Enige sympathie voor mijn ouders lijkt mij hier beter op zijn plaats. Het leren fietsen was nauwelijks een inspanning voor mij. Vorig jaar tijdens een spontane oefenexercitie met de moeder van vriendinnetje A. was al volstrekt duidelijk dat ik kon fietsen op mijn tweewieler. Ik had echter totaal geen belangstelling voor het fietsen als zodanig. Mijn moeder heeft het wel geprobeerd maar ik werkte op alle fronten tegen. Aangezien ze zwanger was en mij èn de fiets niet kon vasthouden, staakte ze haar pogingen al snel.
Dit jaar had ik iets minder geluk. Mijn ouders vonden dat ik nu echt moest leren fietsen. Het nut en de noodzaak zag ik er nog steeds niet van in. Gelukkig weten mijn ouders onderhand hoe ze met het fenomeen Pim Everts het beste omgaan; elke dag wordt het onderwerp besproken, het plan van aanpak nog eens doorgenomen en het resultaat verheerlijkt! Zo ook dit keer. Eindelijk is dé dag gekomen waarop het allemaal moet gaan gebeuren! Mokkend leg ik mijn Ipad aan de kant, hijs mezelf van de bank, trek mijn schoenen onder luid protest aan, haal mijn fietsje uit de schuur, blaas het stof eraf, stap erop en fiets zo weg! Zonder zijwieltjes!